Ὁ ἐκδημοκρατισμός πού ξεκίνησε μέ τόν Ἐρντογάν στήν Τουρκία ἔβγαλε στή φόρα τό τεράστιο σκάνδαλο «Ἐργκενέκον», πού εἶναι στήν πραγματικότητα τό σκάνδαλο τῆς κρυμμένης φύσης τοῦ τουρκικοῦ κράτους. Τό συγκεκριμένο ὄνομα τό πῆρε τό 2001, ἀλλά ὁ ρόλος ἦταν ἀπό δεκαετίες ἀπαράλλαχτος.

     Παρά τίς ἀποκαλύψεις, ὅμως, γιά τόν ρόλο τῆς δολοφονικῆς ὀργάνωσης στό ἐσωτερικό τῆς Τουρκίας, καμμία ἀποκάλυψη δέν ἐμφανίστηκε ἀναφορικά μέ τή δράση της στήν Κύπρο ἤ στή Θράκη. Κι αὐτό τή στιγμή πού ὁ ἀπόστρατος τῆς JΙΤΕΜ, Βελή Κιουτσούκ, ἐκ τῶν ἐγκεφάλων τοῦ κυκλώματος, χρημάτισε διευθυντής τοῦ ἀνοιχτά φασιστικοῦ καί ἀλυτρωτικοῦ περιοδικοῦ Yeni Bati Trakiya! Τό γράψαμε κι ἐμεῖς πέρυσι, τό γράφει ὅμως κι ὁ Ἰμπράμ Ὀνσούνογλου στό περιοδικό «Azinlikca» (τ. 44, Φεβρ. 09) τῆς Κομοτηνῆς, μαζί μέ πλῆθος στοιχείων πού συνδέουν τό τουρκικό παρακράτος μέ τόν θανόντα βουλευτή Ἀχμέτ Σαδίκ, τόν «ἥρωα» τῆς μειονότητας!

     Διαβάζουμε λοιπόν στό ἄρθρο τοῦ Ι.Ο. ὅτι στά χρόνια 1986-96 τήν μειονότητα «τήν καθοδήγησαν πρός τό (τουρκικό) παρακράτος», ὅτι «ὁ Σαδίκ εἶναι ἐκεῖνος πού μέ τό ζόρι ἔστησε τό παρακράτος – Ἐργκενέκον», ὅτι «εἶναι γνωστές οἱ συχνές συναντήσεις τοῦ Σαδίκ Ἀχμέτ μέ τόν Ἀμπντουλλάχ Τσατλί* στή Γερμανία (…) ἡ βοήθεια πού ζήτησε ὁ Σαδίκ ἀπό τή συμμορία τοῦ Τσατλί γιά νά κάνει κάποια δουλειά του στή Σμύρνη, ὅτι ἔκανε τή δουλειά του μέ τίς ἀπειλές τῆς συμμορίας καί ὅτι ὁ Τσατλί ρίσκαρε νά ἔρθει στήν Κομοτηνή στήν κηδεία τοῦ Σαδίκ». Ταυτόχρονα ὁ Ὀνσούνογλου γράφει ὅτι μόλις ξέσπασε τό σκάνδαλο «Ἐργκενέκον», ἔσπευσε ὁ γ.γ. τοῦ Ἐθνικοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας (καί πρώην πρεσβευτής στήν Ἀθήνα, εἶχε ἐπισκεφθεῖ καί τή Θράκη) Μπουρτζούογλου νά βραβεύσει τόν ἐκδότη τοῦ φασιστοπεριοδικοῦ Yeni Bati Trakiya, θέτοντας τό ὅριο τῶν ἐρευνῶν μακράν τοῦ δυτικοθρακιώτικου λόμπυ. Στό ἴδιο κύκλωμα ἐντάσσει καί τόν πρ. ψευτομουφτή Ξάνθης, Μεχμέτ Ἐμίν Ἀγκά, πού εἶχε πάει στήν Κύπρο γιά νά στηρίξει τόν Ντενκτάς καί εἶχε βραβεύσει τόν …Ντογού Περιντσέκ (κορυφαῖο στέλεχος τῆς «Ἐργκενέκον»). Θυμίζει τή σύγκρουση τοῦ Σαδίκ μέ τόν τότε Πρόξενο Χακάν Ὀκτσάλ (ὅταν ἀπειλοῦσε τόν τελευταῖο δημοσίως) καί τήν ὅλη πολιτεία τοῦ «ἀνεξάρτητου» βουλευτῆ Ροδόπης πού ἀπειλοῦσε μέ αὔξηση τῆς μαύρης λίστας** ἀπό 200 σέ 2.000 ἄτομα καί δήλωνε ὅτι «ἡ μειονότητα χρειάζεται ἀπατεῶνες»!

     Δύσκολο τό θέμα πού ἔπιασε (πρός τιμήν του) ὁ Ὀνσούνογλου ἀλλά θά τό παλαίψουμε καί σέ ἑπόμενο φῦλλο μας μέ περισσότερα στοιχεῖα.

* Πρόκειται γιά τόν πιό διάσημο φονιά τοῦ παρακράτους καί τοῦ ὑποκόσμου στήν Τουρκία.

** Ἡ περίφημη λίστα τῶν ἀνεπιθύμητων μειονοτικῶν μέ τήν ὁποία κάποτε ἡ Τουρκία ἀπαγόρευε τήν εἴσοδό τους στήν ἐπικράτειά της.

     Ὅταν τὸ 2001 γράφαμε στὸν “Ἀντιφωνητὴ” (φ. 78) γιὰ τὴν ὀργάνωση “Ἐργκενέκον” ποὺ εἶχε στηθεῖ μὲ τὶς πλάτες τοῦ τουρκικοῦ ΓΕΕΘΑ, οὔτε φανταζόμασταν ὅτι θὰ εἶχε τέτοια δράση στὰ ἑπόμενα χρόνια, οὔτε καὶ πολυελπίζαμε πὼς θὰ ἀποκαλυπτόταν τόσο σύντομα ἡ δράση του. Ἐκεῖνα τὰ χρόνια ὁ κεμαλισμὸς θριάμβευε ἀκόμη, ἰδεολογικὰ ἔδειχνε ἀπρόσβλητος καὶ ἡ ἄνοδος τοῦ Ἐρντογάν στὴν ἐξουσία δὲν προϊδέαζε γιὰ τέτοια μετωπικὴ ρήξη. Σήμερα, μετὰ τὶς πρόσφατες συλλήψεις καὶ τὶς ἐκκρεμοῦσες δικογραφίες, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἡ χώρα μας εἶναι κερδισμένη καὶ ὁ πατριωτικός της κόσμος δικαιωμένος γιὰ ὅσα ἐπὶ χρόνια ἔλεγε γιὰ τὴν παρακρατικὴ χείρα τῆς Ἄγκυρας, στὴ Θράκη καὶ ὄχι μόνο. Ἐπιτέλους, τὸ ἀποκαλούμενο τουρκικὸ παρακράτος (καὶ ἡ ὀργανική του σχέση μὲ τὸ κράτος) πῆρε μπροστὰ στὰ μάτια καὶ τοῦ πλέον ἀδαοῦς παρατηρητῆ ὄνομα, σάρκα καὶ ὀστᾶ.

    Αὐτὸ ὅμως ποὺ κάνει ξεχωριστὴ αἴσθηση εἶναι ἡ ἐμπλοκὴ τῆς Ἐργκενέκον μὲ τὴ Θράκη. Ἀπὸ καιρὸ ἀκουγόταν ὅτι τὸ «θρακικὸ» εἶχε ἐκχωρηθεῖ ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τοῦ ΑΚΡ στοὺς παρακρατικοὺς μηχανισμούς, ὥστε νὰ μὴν διαταραχθεῖ ἡ ἀρχιτεκτονικὴ μηχανισμῶν καὶ ἀνθρώπων ποὺ στήθηκε τὶς προηγούμενες δεκαετίες στὴν περιοχή. Ἴσως τὴν ἐναργέστερη εἰκόνα αὐτῆς τῆς σχέσης παρέχει τὸ περιοδικὸ “Γενὶ Μπατὶ Τράκια”, τὸ περιοδικὸ τῶν Δυτικοθρακιωτῶν Τούρκων ποὺ ζοῦν στὴ γείτονα καὶ τὸ ὁποῖο λειτουργεῖ ἀπὸ χρόνια ἁπλῶς ὡς βιτρίνα τῶν ἔκνομων δραστηριοτήτων – ἀπόστρατων ἀξιωματικῶν, κυρίως – σὲ σχέση μὲ τὴ Θράκη. Εἴμασταν οἱ πρῶτοι ποὺ ἐπισημάναμε τὴν ὀργανικὴ σχέση τοῦ περιοδικοῦ μὲ τὸ κύκλωμα “Ἐργκενέκον”, πρῶτα στὴν ἡμερίδα τῶν Βρυξελλῶν γιὰ τὶς “ἀγνοημένες μειονότητες Τούρκων καὶ Μακεδόνων στὴν Ἑλλάδα” (θέσαμε τὸ ζήτημα στὴ συνέντευξη Τύπου ποὺ προηγήθηκε) καὶ ἔπειτα γράψαμε σχετικὰ στὸ φύλλο 245 τοῦ “Α” (30-4-08).

     Αὐτὸ ποὺ εἶναι πράγματι ἐντυπωσιακὸ (παρότι διόλου ἀναπάντεχο) εἶναι ἡ ἀπόλυτη σιγὴ τῶν μειονοτικῶν παραγόντων ἐξουσίας γιὰ τὸ ζήτημα. Οὔτε μία δήλωση ὁποιουδήποτε πολιτευτοῦ, οὔτε ἕνα ἄρθρο σὲ κάποιαν ἀπὸ τὶς τόσες τουρκοφυλλάδες! Αὐτοὶ ποὺ κάθε μέρα ἐντρυφοῦν στὸν τουρκικὸ Τῦπο καὶ ἀναπαράγουν συχνὰ ὅ,τι κρίνουν σκόπιμο ἀπὸ κεῖ, τώρα δὲν ἔχουν ἀντιληφθεῖ τίποτε; Κάθονται ἥσυχοι μέχρι νὰ δοῦν ποῦ θὰ κάτσει ἡ μπίλια; Ἢ μήπως δὲν τολμοῦν νὰ δοῦνε τὰ διωκόμενα ἀφεντικά τους στὰ μάτια; Σὲ κάθε περίπτωση τὸ (γνωστὸ) ἑτερόφωτο τῆς ὕπαρξής τους ἐπιβεβαιώθηκε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ καὶ ὅσοι δικοὶ μας ἀρέσκονται σὲ ἀερολογίες γιὰ παραγωγικὸ διάλογο, εἰλικρινὴ συνύπαρξη καὶ ἄλλα αἰσιόδοξα στὴν τοπικὴ κοινωνία καλὰ θὰ κάνουν νὰ ἀνοίξουν τὰ μάτια καὶ τὰ αὐτιά τους. Ὅταν ἡ μισὴ κοινωνία, στὸ ἐπίπεδο τῆς κυρίαρχης ἐλίτ, ἔχει τέτοιαν ἐξάρτηση ἀπὸ σκοτεινὰ κέντρα, ποῦ μπορεῖ νὰ βασίσει κανεὶς ἀνάλογα σχέδια; Ὅταν ἐμεῖς ἐδῶ ἐπὶ χρόνια γράφαμε γιὰ τὶς πραγματικὲς συνθῆκες καὶ προοπτικὲς στὴν κοινωνία τῆς Θράκης, εἴμασταν “κακοί”, “φανατικοὶ” κι “ἐθνικιστές”. Τί ἀποδείχτηκε ὅμως τελικά; Ὅτι ἁπλῶς δὲν ἤμασταν (τόσο) μαλάκες…