“Αντιφωνητής”, 1 Φεβρουαρίου 2006.
Πολλή φασαρία ἔγινε τελευταίως, παρασκηνιακά καί προσκηνιακά, µέ τήν σχεδιαζόµενη κάθοδο ἑνός καθαρά µειονοτικοῦ συνδυασµοῦ στόν Δῆµο Ξάνθης, ὑπό τόν Ἀχµέτ Φαΐκογλου. Τίς φῆµες ἐπιβεβαίωσε ὁ ἴδιος ὁ Φαΐκογλου µιλώντας στήν µειονοτική ἐφηµερίδα «Ὀτουκέν», λέγεται δέ ὅτι πῆρε τό πράσινο φῶς ἀπό τό Τουρκικό Προξενεῖο τῆς Κοµοτηνῆς, ὅπου µαγειρεύονται καί ἄλλες τέτοιες διχαστικές τῆς κοινωνίας ὑποψηφιότητες.
Κατά τή γνώµη µας πρόκειται γιά µία µᾶλλον θετική ἐξέλιξη. Τό ποιός εἶναι ὁ Φαΐκογλου, τό πόσο «Τοῦρκος» εἶναι, τό τί βεβαρυµένο παρελθόν κουβαλάει, τό τί καφρίλα καί φανατισµό πρόκειται νά διακινήσει εἶναι γνωστά. Πέρα ὅµως ἀπό αὐτά, εἶναι καλύτερα νά ξεδιαλύνουµε κάποιες ψευδαισθήσεις καί νά πάρει καθένας µία καθαρή θέση στά τοπικά ζητήµατα. Εἶναι π.χ. κάποιος ὑπέρ τῆς λογικῆς ὅτι «ἐδῶ εἶναι Ἑλλάδα καί τά ὅποια µας προβλήµατα λύνονται µέσα τούς ἑλληνικούς θεσµούς»; Ἤ θεωρεῖ ὅτι τόν συµφέρει νά ἀλλοιθωρίζει πρός ἀνατολάς, προσδοκώντας βοήθεια ἀπό τήν Μάνα – Πατρίδα;
Κι ἀπό τήν ἄλλη, τί πετυχαίνει ἡ µέχρι τοῦδε ἀκολουθούµενη πολιτική µας τῆς δῆθεν ἐνσωµάτωσης στούς πλειονοτικούς συνδυασµούς µουσουλµάνων πολιτευτῶν πού δέν πιστεύουν οὔτε αὐτά πού λένε (οὔτε καί στήν Δηµοκρατία); Βεβαίως δέν εἶναι εὔκολο νά γίνουν ἀπολογισµοί σέ τόσο ἀµφιλεγόµενα θέµατα ὅπως εἶναι ἡ συνείδηση τῶν ἀνθρώπων, ὡστόσο δέν µποροῦµε νά ἀγνοοῦµε τίς περιπτώσεις στίς ὁποῖες ὅ,τι κερδίζει ἕνας µειονοτικός πολιτευτής µέ τήν συµµετοχή του σέ κάποιο κλιµάκιο ἐξουσίας, κατά κανόνα τό στρέφει σέ βάρος τῆς Πολιτείας πού τοῦ τό παρεῖχε. Καί φυσικά κανένα σοβαρό ἀποτέλεσµα δέν µπορεῖ νά προσδοκᾶ κανείς προτάσσοντας ὡς δόλωµα κάποια πρόσκαιρα ὑλικά ὀφέλη. Χαρακτηριστικό παράδειγµα εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Φαΐκογλου: Διετέλεσε γραµµατέας τῆς Μουφτείας Ξάνθης (1966-1981), ἐξελέγη βουλευτής µέ τό ΠαΣοΚ (1981) καί γενικῶς τό ὄνοµά του ἐνεπλάκη σέ πολλές κοµπίνες καί ὑπηρεσίες (ποιός ἦταν ἄραγε ὁ πράκτορας τῆς ΚΥΠ µέ τό ὄνοµα «Ὑπερείδης»;). Ὅταν τό 1989 ἀπέτυχε νά ἐξασφαλίσει τήν ἐπανεκλογή του, γύρισε τό φῦλλο στόν…τουρκισµό: Ἐξελέγη µέ τόν ἀνεξάρτητο συνδυασµό «Πεπρωµένο» (1990-1993) καί στήν διάρκεια τῆς δεκαετίας τοῦ ‘90 ἔγινε κήρυκας τοῦ πιό λυσσαλέου ἀνθελληνισµοῦ, γλείφοντας ὅπου ἔφτυνε ἐπί χρόνια καί παλεύοντας παντί τρόπῳ νά δηµιουργήσει στή χώρα µας πρόβληµα. Δηλώσεις ὅπως «Ἡ Θράκη µέχρι τόν Νέστο εἶναι τουρκική», «οἱ Ἕλληνες ἀφέντες θέλουν νά µᾶς στείλουν στήν Τουρκία ἀλλά ἐµεῖς θ’ ἀφήσουµε τά κόκκαλά µας ἐδῶ», «ὅποιος ψηφίζει Χριστιανό ὑποψήφιο δέν εἶναι Τοῦρκος κι ἔχει ξεπουλήσει τό γένος του» κτλ κτλ εἶναι ἐνδεικτικές τοῦ ἤθους καί τοῦ ἐπιπέδου τοῦ ἀνδρός.
Πιστεύουµε ὅτι τό καλύτερο ἀποτέλεσµα ἐπιτυγχάνεται ὅταν εἶναι ὅλα στό φῶς, ὅλα ἀνοιχτά. Ἄν κάποιοι, στό Προξενεῖο ἤ καί στήν τοπική κοινωνία προτιµοῦν νά συγκροτήσουν ξεχωριστά ψηφοδέλτια, ἄς διευκολυνθοῦν νά τό κάνουν. Καί δέν τό λέµε µόνον ἐπειδή σέ Ξάνθη καί Κοµοτηνή οἱ µειονοτικοί ψῆφοι εἶναι οἱ µισοί τῶν πλειονοτικῶν. ἡ τοπική κοινωνία δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἐπίπλαστες εἰρηνεύσεις (πού εὐνουχίζουν τούς πλειονοτικούς συνδυασµούς κι ἀποκοιµίζουν τελικά τήν κοινή γνώµη) ἀλλά ἀπό εἰλικρινή συνεννόηση καί κατά πρόσωπον ἀναµέτρηση µέ τίς προκλήσεις. Οἱ µόνοι πού κινδυνεύουν ἀπό τέτοιες ἐξελίξεις εἶναι οἱ ντόπιοι πολιτικάντηδες, πού ἴσως χάσουν συνεργάτες καί πελατεία. Πιστεύουµε ὅτι καί ἡ κατάργηση τόσο τοῦ θεσµοῦ τῆς ὑπερνοµαρχίας µά καί τοῦ ὁρίου τοῦ 3% γιά τήν εἴσοδο στήν ἑλληνική Βουλή µποροῦν µονάχα νά ἐξυγιάνουν καί νά ἐξορθολογίσουν τό πολιτικό σκηνικό τοῦ τόπου µας.
Κ.Κ.
